Polskie Forum Emule - Lossless Music Download, Audio HQ Releases
Home arrow Discography arrow DEPECHE MODE
wtorek, 19 wrzesień 2017
ED2K CATEGORIES
Discography
Lossless Music
Lossy Music
DVD Audio / Multichannel
DVD-Music Video
LQ concert's / Document's
Covers
Windows Software
Linux
[RS] CATEGORIES
Lossless Music
DVD-Music Video
LOGIN FORM ( only TEAM )
Username

Password

Remember me
Forgotten your password?

DEPECHE MODE
poniedziałek, 08 maj 2006
         Depeche Mode - brytyjska grupa muzyczna z kręgu elektronicznego popu, która powstała w 1980 w Basildon w Wielkiej Brytanii. Nazwa grupy powstała na podstawie inspiracji francuskim magazynem mody, zasugerował ją Dave Gahan.

          Originally a product of Britain's new romantic movement, Depeche Mode went on to become the quintessential electro-pop band of the 1980s; one of the first acts to establish a musical identity based completely around the use of synthesizers, Depeche Mode began their existence as a bouncy dance-pop outfit but gradually developed a darker, more dramatic sound that ultimately positioned them as one of the most successful alternative bands of their era.



          Wygląda to dziwnie, że pierwsza kolekcja singli grupy obejmuje cztery lata a już druga jej część gromadzi w sobie pół generacji. W rzeczywistości późniejszy okres zawiera tylko jeden album więcej niż ten wcześniejszy. Łatwo (i cynicznie) byłoby podsumować, że "druga fala" tego robiącego wrażenie zbioru, była w jakiś sposób nie tak płynna jak ta pierwsza.

          Intensywność wydawania piosenek od pozornie najlepszych lat Depeche Mode przeniosła zespół na kolejny poziom w procesie tworzenia albumów, który pasował do nienasyconego pożądania ze strony fanów w każdym zakątku kuli ziemskiej, aby tylko obejrzeć grupę na koncercie. W ten sposób cykl dojrzewał…

          1986 rok ukazał zespół na godnej pozazdroszczenia pozycji. Dziennikarze (w końcu) wyrazili podziw i poza uzyskaniem szacunku, Depeche Mode w końcu zyskali uznanie, na które zasłużyli. Podjęto decyzję by udać się znowu do Hansa Studios w Berlinie i kontynuować proces koprodukcji z odnoszącym sukces teamem producentów Daniel Miller / Gareth Jones. Piosenki na "Black Celebration", szczególnie zapadający w pamięć pierwszy singiel "Stripped", były bardziej mroczne niż te z poprzednich albumów a zespół wyruszył w swoją największą trasę koncertową, która miała swój koniec na Valby Stadium w Kopenhadze. Znaczącym zdarzeniem podczas trasy było nakręcenie w Los Angeles teledysku do "A Question Of Time", pierwszy raz, kiedy fotograf Anton Corbijn wyreżyserował video dla grupy.

          Kiedy rozpoczął się rok 1987 Martin miał już zbiorek piosenek demo i w Londynie rozpoczęło się programowanie [syntezatory wymagają odpowiedniego zaprogramowania dźwięków, które chce się uzyskać, co szczególnie przy takim eksperymentowaniu z brzmieniami, jakie lubią Depeche Mode ma duże znaczenie - przyp. tłum.]. Nie chcąc spoczywać na laurach, zespół zadecydował, by rozerwać stałą grupę producentów i sprowadził Dave'a Bascombe, do tego ruchu zachęcał Daniel Miller. W pełni objęci duchem zmian, wybrali też studio Guillame Tell w Paryżu zamiast Hansa. "Strangelove" zostało wydane na wiosnę i dało znak dojrzałości "Music For The Masses" a nastrój ten udzielił się także przy przygotowaniach do ich wciąż największej trasy koncertowej, która zawierała w sobie nawet kulisy i prezentacje wizualne w zestawie razem ze sceną. Rozpoczęcie w Barcelonie w październiku i aż do czasu kiedy się to wszystko skończyło w czerwcu roku następnego, byli na prawdziwym stadionie - występ 18 czerwca 1988 zobaczyło 72.000 ludzi wypełniających po brzegi Rosebowl by być świadkami tej "anielsko-niepokojącej" muzyki dla mas w rzeczy samej...

          Rok 1989 to wydanie "101" a pomiędzy premierami filmu D. A. Pennebakera, któremu akompaniował album nagrany na żywo (zmiksowany przez Alana Mouldera) zespół rozpoczął w Mute Records programowanie do kolejnego albumu studyjnego. Kolejna znacząca współpraca została zawarta z Floodem, wprowadzonym jako producent. Piosenki Martina sięgnęły nowej krawędzi, zawierały w sobie nowe style, tematy jego słów stawały się wciąż bardziej zróżnicowane. Siedmiotygodniowa sesja została zarezerwowana w studiach Logic w Mediolanie. Sprawy posuwały się do przodu dosyć wolno, ale kiedy Francois Kevorkian przybył, aby zmiksować "Personal Jesus" wszystkie rzeczy wydawały się zwalić razem w tym miejscu. Każda inna grupa mogłaby wpaść w panikę odnośnie nastania ery muzyki dance (szczególnie, gdy jest się okrzykniętym mianem "ojców chrzestnych muzyki house") i zrobić płytę, która pasowałaby do tych klimatów, ale Depeche Mode trzymali się swoich zasad i zrobili płytę, która odpowiadała im samym - i kilku milionom innych. Późniejsza sesja nagraniowa w studiach PUK w Danii (gdzie MFTM było miksowane) nabrała gorączkowego tempa i do końca sierpnia "Violator" nabrał kształtu. Zespół zrobił więcej nagrań w studiach The Church w północnym Londynie, kiedy Francois miksował w pokoju poniżej. "Violator" został ukończony do świąt, a w międzyczasie "Personal Jesus" namieszał na US Top 30.

          Gdy lata osiemdziesiąte zmierzały ku końcowi, był czas, gdy Depeche Mode zostali uwolnieni ze swoich kajdanów a wszelkie uprzedzenia, które ktoś mógł mieć co do grupy i dekady, która dała im początek odfrunęły. "Enjoy The Silence" został wydany w lutym 1990 i sięgnął TOP 10 w Ameryce osiągając podobny sukces na całym świecie bez specjalnego wysiłku. Anton Corbijn wykreował w wyobraźni każdego image Dave'a jako "Króla" i Depeche Mode zdobyli swoją pierwszą Brit Award za najlepszy singiel. The World Violation Tour była raczej niewielkich rozmiarów wersją trasy The Masses, ale i tak poza Europą i Ameryką udawało im się w Japonii i Australii. Na amerykańskiej części trasy ujrzeliśmy grupę grającą po raz pierwszy na Giants Stadium w Nowym Jorku, ale fani z zachodniego wybrzeża nie mogli być gorsi, więc kupili wystarczająco dużo biletów, aby trzeba było dodać drugi występ na Dodgers Stadium w Los Angeles. Sukces narastał w szybkim tempie a "Policy Of Truth" stało się trzecim singlowym hitem z Violator. Depeche Mode wrócili triumfująco do domu i zakończyli World Violation potrójnym występem na Wembley i w NEC w Birmingham.

          Rok 1991 pozostawił uczucie szoku po wydarzeniach roku poprzedniego, wyczerpujących, ale jeszcze radosnych doświadczeniach dla czwórki ludzi, którzy dosłownie robili to wszystko na swój własny sposób. Trzech z nich miało teraz dzieci, to był czas na refleksje. Martin musiał napisać teraz coś, co podąży śladem albumu, który sprzedał się w ilości 6 milionów kopii i po raz kolejny zniszczył ludzkie uprzedzenia. Nowe wpływy, takie jak gospel, skradały się a poza tym nadchodził prosty rock z "I Feel You". Flood znów był "na pokładzie" jako producent a wraz z nim przyszedł nowy pomysł na nagrania - wielka willa na przedmieściach Madrytu została wynajęta i Depeche Mode zbudowali tam swoje (aczkolwiek tymczasowe) studio nagraniowe.

          Luty 1992 to przesiedlenie do Hiszpanii. Proces nagraniowy był czasami trudny - zespół mieszkał w willi, pracował też tam, ale różne pokoje zostały całkiem nieźle wykorzystane i Alana gra na perkusji (w zamienionej przez to w dyskotekę willi) została dodana do tego "nowego brzmienia". W sierpniu grupa wróciła do konwencjonalnego studia a tym samym powrócono do nagrywania w Niemczech. Studio Chateau Du Pape w Hamburgu było miejscem, gdzie album "Songs Of Faith And Devotion" został w większości nagrany, ale tak Flood, jak i zespół pracowali coraz częściej po wiele godzin, aby mieć album gotowy do miksowania we wrześniu. Dwa studia zostały zarezerwowane w Olympic w Londynie. Mark "Spike" Stent miksował na górze, podczas gdy grupa kontynuowała nagrania pod nim. To był okres, kiedy proces nagrywania nagle zboczył od dotychczasowego formatu. 28-osobowa orkiestra smyczkowa została zaaranżowana dla potrzeb "One Caress" i Martin śpiewał na żywo razem z nimi osiągając przy tym swoją najlepszą formę wokalną. Hildia Campbell i Samantha Smith zostały sprowadzone, aby zaśpiewać w tle na gospelowo-hip-hopowej mieszance w "Get Right With Me". Nikt nie mógł się oprzeć stawianiu sobie wyzwań, więc pomimo tego, że kawałek ten został napisany dla Martina, Dave upierał się by zaśpiewać tą piosenkę i ukazał nowe oblicze swojego głosu. W międzyczasie równolegle trwające sesje miksowania przebiegały tak szybko, że zespół mógł nagrywać utwory. W końcu album został zgrany tuż przed końcem roku.

          Styczeń 1993 rozpoczął się od powrotu Depeche Mode do Los Angeles by nakręcić klip do "I Feel You", prowokacyjny nawet jak standardy Corbijna. Wojna w zatoce i powiązana z nią tak zwana recesja nie spowodowały żadnych szkód w karierze Depeche Mode i nastrój i ich obozie był optymistyczny. "I Feel You" zostało dobrze odebrane, grunge zdał egzamin i miał taką eksplozję tańca, że obyło się bez uszczerbku na popularności grupy.

          Nadszedł czas trasy koncertowej, przy której dwie poprzednie wydawały się wakacjami. Trzy pełne miesiące w Europie połączone w czasie z wydaniem "Walking In My Shoes" i dobrą sprzedażą "Songs Of Faith And Devotion". Europejska trasa zakończyła się kolejnym triumfalnym powrotem na rodzimą ziemię, by zagrać dla 35.000 ludzi na stadionie sportowym Crystal Palace. "Condemnation" było trzecim singlem z płyty, ukazywało dwa videoklipy - jeden zlokalizowany na Węgrzech a drugi sfilmowany na żywo, który pojawił się później na filmie "Devotional".

          Jesień 1993 to rozległa trasa po Stanach Zjednoczonych oraz czwarty singiel - remix "In Your Room", który zrobił Butch Vig i kolejny teledysk Corbijna kręcony w Los Angeles…

          Nadszedł rok 1994 a Depeche Mode wciąż byli na trasie Devotional. Dość ciekawa "egzotyczna" część trasy zabrała zespół po raz pierwszy do Afryki południowej, zadebiutowali także na Filipinach i w końcu w Ameryce Południowej o ile wcześniej najdalej na południu byli na tym kontynencie w Meksyku. Kolejne 33 koncerty w Stanach przedłużyły trasę do 14 miesięcy, była to wyprawa, którą każdy przetrwał. Dużo się mówiło o negatywnych czy wręcz sensacyjnych stronach Devotional Tour, część z tego była prawdą, większość nie, ale wszystko to miało za zadanie umniejszyć znaczenie temu jak tak naprawdę dobra to była płyta i jak wspaniałe były to występy na żywo. I tak właśnie prawdziwi fani to zapamiętają…

          Po piętnastu długich latach razem¸ okresie, który dla wielu grup oznacza nawet kilka cyklów życia, u jednego z członków zespołu pojawił się niepokój i Alan Wilder zdecydował się opuścić Depeche Mode po tym jak był z nimi przez te wszystkie lata. Oświadczenie zostało wydane 1 czerwca 1995 w urodziny Alana. Później, w tym samym roku Depeche Mode po raz kolejny przeciwstawili się krytyce, trzej pozostali członkowie weszli do Eastcote Studios, aby osiągnąć to, co było niemożliwe - nagrać kolejny album po Devotional Tour. Nagrania nie były łatwe i tak samo jak w Eastcote dokonywano ich w Sarm West i Abbey Road w Londynie, Electric Ladyland w Nowym Jorku, aby wymienić tylko kilka ze wszystkich. Tim Simenon został zatrudniony jako producent i nagrania były kontynuowane przez rok 1996, styl odszedł od "prawdziwych" instrumentów z SOFAD i był bardziej zbliżony do "elektronicznego" stylu, jaki Depeche Mode zdefiniowali w poprzedniej dekadzie.

          1997 rok to wydanie "Ultra" a także dwóch singli "Barrel Of A Gun" i "It's No Good" dalece odbiegających od siebie, jeżeli chodzi o styl, dźwięk i videoklipy. Oba zostały dobrze odebrane i chociaż zespół zdecydował się nie wyruszać w trasę, Ultra wciąż była ich najlepiej sprzedającym się albumem. "Home" i "Useless" uzupełniły kwartet singli udowadniając głębię albumu.

          Więc teraz ta podróż przenosi nas do roku 1998, 18 lat fascynującej kariery i Depeche Mode wciąż wydają nowe piosenki z na zawsze trwającym stylem. "Only When I Lose Myself" jest emocjonalne, szczere i służy jako przypis do tej całej historii. Doprawdy czas na uroczystość…
źródło: emoo101 - Strona Zespołu


          The roots of Depeche Mode dated to 1976, when Basildon, England-based keyboardists Vince Clarke and Andrew Fletcher first teamed to form the group No Romance in China. The band proved short-lived, and by 1979 Clarke had formed French Look, another duo featuring guitarist/keyboardist Martin Gore; Fletcher soon signed on, and the group rechristened itself Composition of Sound. Initially, Clarke handled vocal chores, but in 1980 singer David Gahan was brought in to complete the lineup; after one final name change to Depeche Mode, the quartet members jettisoned all instruments excluding their synthesizers, honing a slick, techno-based sound to showcase Clarke's catchy melodies.

          After building a following on the London club scene, Depeche Mode debuted in 1980 with "Photographic," a track included on the Some Bizarre Album label compilation. After signing to Mute Records, they issued "Dreaming of Me" in early 1981; while neither the single nor its follow-up, "New Life," caused much of a stir, their third effort, "Just Can't Get Enough," became a Top Ten U.K. hit, and their 1981 debut LP, Speak and Spell, was also a success. Just as Depeche Mode appeared poised for a major commercial breakthrough, however, principal songwriter Clarke abruptly exited to form Yazoo with singer Alison Moyet, leaving the group's future in grave doubt.

          As Gore grabbed the band's songwriting reins, the remaining trio recruited keyboardist Alan Wilder to fill the technological void created by Clarke's departure; while 1982's A Broken Frame deviated only slightly from Depeche Mode's earlier work, Gore's ominous songs grew more assured and sophisticated by the time of 1983's Construction Time Again. Some Great Reward, issued the following year, was their artistic and commercial breakthrough, as Gore's dark, kinky preoccupations with spiritual doubt ("Blasphemous Rumours") and psychosexual manipulation ("Master and Servant") came to the fore; the egalitarian single "People Are People" was a major hit on both sides of the Atlantic, and typified the music's turn toward more industrial textures.

          Released in 1986, the atmospheric Black Celebration continued the trend toward grim melancholy, and further established the group as a major commercial force. After the superb single "Strangelove," Depeche Mode issued 1987's Music for the Masses; a subsequent sold-out tour yielded the 1989 double live set 101, as well as a concert film directed by the legendary D.A. Pennebaker. Still, despite an enormous fan base, the group was considered very much an underground cult phenomenon prior to the release of 1990's Violator, a Top Ten smash that spawned the hits "Enjoy the Silence," "Policy of Truth," and "Personal Jesus."

          With the alternative music boom of the early '90s, Depeche Mode emerged as one of the world's most successful acts, and their 1993 LP Songs of Faith & Devotion entered the charts in the number one slot. However, at the peak of its success, the group began to unravel; first Wilder exited in 1995, and then Gahan was the subject of a failed suicide attempt. (He later entered a drug rehabilitation clinic to battle an addiction to heroin.) After a four-year layoff, Depeche Mode -- continuing on as a trio -- released 1997's Ultra, which featured the hits "Barrel of a Gun" and "It's No Good." A year later, the band embarked on a tour in support of The Singles 86>98 greatest-hits album. Depeche Mode played 64 shows in 18 countries for over a million fans. It also marked the end of a decade for the band. Each member took some considerable time off, and Depeche Mode would not regroup for another three years.

          Exciter, the band's follow-up to 1997's Ultra, was released in 2001. Singles such as "Dream On" and "I Feel Loved" did moderately well. Two years later, Gahan issued his debut solo album, the dark and sultry Paper Monsters. Gore also followed suit by issuing his debut full-length, Counterfeit². Each member did respective tours of the U.S. and Europe; however, it wouldn't be long until Depeche Mode came back together. Playing the Angel was released in October 2005 and was produced by Ben Hillier (Doves, Blur, U2, Elbow).
Biography by Jason Ankeny


Last Updated ( wtorek, 26 grudzień 2006 )
Design by Spanner © Velvet Underground Forum
Pliki lub dane, do których linki można znaleźć na forum, nie są zgromadzone na tej stronie internetowej lub serwerze strony. Ta strona pokazuje tylko i wyłącznie sumy kontrolne znalezione wewnątrz sieci Edonkey2000.
NO files or data the links on this website are pointing to are stored on this website or server the website is hosted on in any way or form. This site is only pointing out links found inside the Edonkey2000 Network, hosted on OTHER computers connected to that network
Bajo ningún concepto, ni este sitio ni su servidor albergan ficheros. Este sitio sólo recaba enlaces que se encuentran ya en la red de Edonkey2000, concretamente, en ordenadores conectados a susodicha red.